image description

ASW Journal

Theses from Interdisciplinary Social Sciences (ASW)

Archive for September, 2014

Robin Schram - PortretRobin Schram – In Guatemala Stad zeg je elkaar gedag met de woorden: “con cuidado, adios!” Con cuidado betekent ‘wees voorzichtig’, en die waarschuwing is er niet voor niets. Guatemala scoort hoog op die lijstjes waar je als land of stad liever niet hoog op scoort: hoge criminaliteitscijfers, hoog aantal moorden, een hoge corruptie-index, een hoge Gini-index, een hoog percentage ongeletterdheid, en ga zo nog maar even door. Guatemala staat in de wereldwijde top vijf van landen waar de meeste mensen vermoord worden (oorlogsslachtoffers niet meegerekend). Zo worden in Guatemala, een land met een kleine 15 miljoen inwoners, dagelijks gemiddeld zestien à zeventien mensen vermoord. Terwijl in Nederland gemiddeld eens in de twee dagen iemand wordt vermoord.

Maar dit soort cijfers geeft nog weinig inzicht in de historische en structurele oorzaken die hieraan ten grondslag liggen, laat staan over de beleving van mensen die in deze situatie (over)leven. De samenleving in Guatemala Stad heeft zich georganiseerd rondom angst, en de organisatie van die samenleving houdt op haar beurt deze angst in stand. Op deze manier is het in een neerwaartse spiraal verzeild geraakt. Hoe dit in zijn werk gaat laat zich goed beschrijven aan de hand van architectonische metaforen; alle constructies die zowel oorzaak zijn van, als voortkomen uit, ongelijkheid en angst.

De toren van Babylon

De toren van Babylon is in dit kleine land met 23 talen misschien wel de meest voor de hand liggende metafoor. Met Spaans als officiële nationale taal, wordt iedereen die het niet spreekt, of Spaans als tweede taal heeft, al snel als een tweederangs burger gezien. Om dit te benadrukken wordt een Maya taal door sommigen expliciet geen ‘taal’, maar een lengua – ‘tong’ – genoemd.

Deze opdeling en rangorde van talen illustreert de aanzienlijke horizontale (etnische) ongelijkheid in dit land, die grotendeels samenvalt met de verticale (economische) ongelijkheid. De Maya bevolking – de oorspronkelijke bevolking van het gebied – leeft hier na 500 jaar Westerse onderdrukking onder barre omstandigheden, maar blijft desalniettemin trots vasthouden aan haar talen en cultuur. Het diepgewortelde racisme jegens de Maya bevolking wordt nog eens bevestigd doordat in bepaalde kringen het interraciaal verwekken van kinderen wordt aangemoedigd met de woorden mejorar la raza – ‘het ras verbeteren’.

Interraciaal kinderen verwekken is echter niet de meest voor de hand liggende manier om de armoede te ontstijgen en meer respect te ontvangen. Het is makkelijker om met een vuurwapen een overval te plegen, en bij gebrek aan andere vormen van macht is dit de keuze die veel jongeren maken. Ze hebben immers weinig te verliezen en het levert ze wel degelijk geld en respect op.

Beton en bewakers: een angst-economie

De structurele ongelijkheid is dus deels de oorzaak van de grote hoeveelheid gewapende overvallen in dit land. Dit heeft zijn weerslag op de manier waarop de samenleving zich organiseert. Neem bijvoorbeeld de plek waar ik werk. In een straal van vijftig meter van mijn kantoor vind ik een winkel waar ik vuurwapens kan kopen, een aantal banken met elk een tiental private gewapende bewakers (daar zijn er in dit land vier keer meer van dan politieagenten) en een grote verzekeringsmaatschappij met in hetzelfde gebouw de mogelijkheid om kogelvrije vesten aan te schaffen en je auto volledig te laten blinderen of te laten bepantseren.

Robin Schram - Guatemala illustratie1

Figuur 1: De advertenties van een angsteconomie (Robin Schram)

Hieruit concludeer ik dat de economie hier niet alleen draaiende gehouden wordt door hebzucht, zoals gebruikelijk is, maar vooral ook door angst. Als ik mijn moraal aan de kant zou zetten en zou moeten kiezen waar ik mijn geld in zou beleggen, dan wordt dat in beton (voor het bouwen van muren), prikkeldraad, private beveiligingsbedrijven en vuurwapens. Dat is gegarandeerd een lucratieve investering, want voorlopig verwacht ik dat deze industrieën goed blijven gedijen bij de collectieve paranoia die in dit land heerst.

Het wrange van een economie die op angst draait, is dat bepaalde mensen profijt hebben van deze angst en dat deze mensen er dus gebaat bij zijn om die angst in stand te houden. Het journaal vertelt mensen hier elke avond wie er hoe en waar vermoord zijn, met heftige beelden en een soort James Bond muziekje op de achtergrond om de spanning op te bouwen. Vervolgens wordt het journaal onderbroken door reclamespotjes die je precies vertellen wat je allemaal moet aanschaffen en waar je je voor moet verzekeren om zorgeloos te kunnen leven in deze ‘gevaarlijke wereld’.

De Gouden Kooi

Want als je alles hebt, heb je alles te verliezen, en die kans is in Guatemala Stad iets groter dan elders. Iedereen die hier iets van waarde bezit is bang om het kwijt te raken. En wat doe je dan in een stad waar criminaliteit zo wijdverspreid is dat het oncontroleerbaar geworden is? Je sluit niet de criminelen op, maar jezelf. Guatemala Stad staat vol met ‘gated communities’. Oftewel, woonwijken met een grote muur en prikkeldraad er omheen. Als je iemand in zo’n gemeenschap bezoekt en je komt langs de slagbomen, de camera’s en de private beveiligers met grote vuurwapens, dan word je in sommige gevallen nog tot aan de voordeur geschaduwd door een motorrijder die controleert of je inderdaad een gewenste gast bent.

Robin Schram - Guatemala illustratie2

Figuur 2: Vergelijkbaar beeld uit de film ‘La Zona’ over angst binnen een ‘gated community’ in Mexico Stad

Het is een frappante gewaarwording dat de rijkere mensen in dit land het meest opgesloten zitten, terwijl het arme volk vrij rondloopt. Nou ja, in letterlijke zin dan. Want wat betekent vrijheid nog als je gevangen zit in armoede? Het tragische is dat ik hier vooral veel processen zie die de problematiek in dit land structureel versterken. Het bouwen van muren waar de rijkere mensen achter kunnen wonen is hier een goed voorbeeld van. De segregatie, stratificatie en sociale uitsluiting worden met de bouw van deze muren en andere fysieke barrières alleen maar bestendigd.

De Ivoren Toren

Het bijzondere aan een land waar je een rijke elite, een relatief kleine middenklasse, en een grote arme klasse hebt, is dat het voornamelijk bestuurd wordt (en bestudeerd wordt, door mij bijvoorbeeld) door mensen die geen idee hebben in wat voor werkelijkheid het grootste deel van de bevolking leeft. De bestuurders in Guatemala overzien het land vanuit een Ivoren Toren. Ik zou willen zeggen dat dit puur figuurlijk is, maar soms komt het wel heel dicht bij de werkelijkheid.

Ik ben een avond bij twee Franse ambassadeurs op bezoek geweest. Eén van deze heren woont met zijn vrouw op de veertiende verdieping van een (natuurlijk goed beveiligd) luxueus appartementencomplex, een soort ‘gated tower’. In dit huis vol met prachtige kunst drinken we Franse wijn en eten we toastjes met Europese kaas en vleeswaren. Vanaf het balkon hebben we een prachtig uitzicht over de stad met haar twinkelende lichtjes in de nacht, en we bespreken de sociale problematiek in Guatemala. Om beurten overtroeven we elkaar met nog betere oplossingen voor de criminaliteit, de mijnbouwconflicten, kindersterfte door ondervoeding etc. En dat terwijl we zelf op dit uur de straat niet op durven. Echt eens worden we het niet met elkaar over deze thema’s. Maar dat deert niet, want het avondeten is klaar en wordt opgediend, en in onze veilige toren kunnen we het gewoon weer over leuke reisjes en het WK hebben. Zouden we evenveel van deze Bourgondische avond kunnen genieten als wij niet alleen vanuit onze toren de stad konden bekijken, maar de stad ook ons zou kunnen zien?

Het Panopticum

Een Panopticum is een architectonische constructie die bedoeld is om mensen te controleren en te disciplineren. Meestal wordt het als een inrichting of een gevangenis gebruikt. Het gaat om een rond gebouw, denk aan een koepelgevangenis, met in het midden een toren die uitzicht geeft op alle cellen die in een cirkel om deze toren heen gebouwd zijn. Het idee is dat je in zo’n cel altijd gezien kan worden, maar dat je nooit weet of en wanneer je ook daadwerkelijk gezien wordt omdat je de bewaker op de toren niet kan zien vanuit de cellen. Deze permanente mogelijke controle maakt dat je bepaalde gewenste gedragingen op den duur internaliseert.

In Guatemala Stad hebben de meeste (kantoor)gebouwen spiegelende ramen en zijn auto’s volledig geblindeerd. Dat is het eerste wat je doet wanneer je hier een nieuwe auto koopt: de ramen blinderen. Dit verkleint de kans op een overval. Het zijn deze spiegelende ramen die me doen denken aan het Panopticum. Mensen kunnen mij wel zien, maar ik kan hen niet zien. Daardoor kan ik, wanneer ik over straat loop, altijd bekeken worden zonder dat ik zeker weet of dat ook werkelijk gebeurt. En ja, ik lijk bepaalde gedragingen te internaliseren. Ik peuter niet in mijn neus en krab niet aan mijn zak. Daarnaast heb ik een soort vastberaden loopje ontwikkeld waarmee ik probeer uit te stralen dat ik de stad goed ken en dat ik precies weet waar ik heen loop, ook als dit niet bepaald het geval is. Je weet immers nooit wie er naar je kijkt en welke intenties ze hebben.

Robin Schram - Guatemala illustratie3Figuur 3: Spiegelende ramen en geblindeerd glas (Robin Schram)

Dit is tot daar aan toe, maar er zit nog een schrijnendere dimensie aan dit verhaal. Het gaat in dit geval niet om een bewaker die gevangenen in de gaten houdt, maar over de rijkere klasse die vanachter hun spiegelende ramen in hun comfortabele kantoren en auto’s de armere klasse op straat ongegeneerd kan aanschouwen. Vanuit de BMW van een collega kijk ik schaamteloos lang naar de mensen op straat. Mensen die buiten fruit of kauwgom verkopen, dronken mannen die op de grond hun kater liggen uit te slapen, of een jong stel dat op een bankje zit te zoenen; ze kunnen mij toch niet zien kijken. Als een oud Maya-vrouwtje tussen de auto’s voor het stoplicht komt bedelen ziet ze alleen zichzelf in de spiegeling van de autoruiten. Het is eenvoudig om haar te negeren omdat we elkaar niet in de ogen kunnen kijken en omdat mijn onachtzaamheid dus onopgemerkt gaat.

Daarbij gaat het niet alleen over de rijkere klasse, maar ook over de heersende klasse. Zo ben ik bijvoorbeeld op bezoek geweest op het kantoor van de gouverneur van de provincie Chiquimula. Ook dit kantoor heeft geblindeerd glas en kijkt uit over de plaatselijke markt waar Maya-vrouwen hun groenten en fruit verkopen. Het is een ironische manier om uitdrukking te geven aan de ondoorzichtigheid van deze overheid. Met deze gouverneur hadden een collega en ik een afspraak. Nadat hij ons meer dan een uur had laten wachten had hij gedurende de pauze van de voedbalwedstrijd tussen Spanje en Chili precies tien minuten de tijd voor ons. Daarvan heeft hij zeker vijf minuten over voetbal gepraat, en daarna had hij toch écht weer andere verplichtingen. Zou hij ook met zijn voeten op zijn bureau voetbal kijken als hij aan de andere kant van het glas zat?

Een neerwaartse spiraal

Of het nu de regerende elite is die voetbal kijkt tijdens werktijd, of de rijkere elite die geld verdient aan angst; het wordt duidelijk dat de machtigste mensen in dit land weinig belang hebben bij het veranderen van de neerwaartse spiraal waar dit land zich in bevindt.

Robin Schram - Guatemala illustratie4

Ongelijkheid resulteert in geweld; het geweld creëert een angstige maatschappij; hierdoor ontstaat een industrie die draait op de behoefte aan veiligheid; deze industrie creëert fysieke en geografische structuren die de ongelijkheid bestendigen; en op deze manier wordt de ongelijkheid in Guatemala zowel de oorzaak als een gevolg van geweld en angst. Wie de oplossing heeft mag zich melden in Guatemala, maar pas op, zorg wel dat je goed verzekerd bent. Ik kan iedereen de molestverzekering van ‘Oomverzekeringen.nl’ van harte aanbevelen!

Robin Schram Guatemala - Illustratie4 (Andrew Singer)

Figuur 4: De aangeschafte ‘vrijheid’ van de rijke klasse (Andrew Singer)

Robin Schram is Afgestudeerd bij ASW in het Domein Conflictstudies. Momenteel is hij masterstudent bij de studie ‘Conflicts, Territories and Identities’ aan de Radboud Universiteit. Voor zijn scriptieonderzoek naar dialoogprocessen bij mijnbouwconflicten loopt hij een half jaar stage bij het NIMD in Guatemala Stad.

 

 

Conflict Studies Blogs

Jordy Pama - PortretJordy Pama – In juni van dit jaar zette ik een punt achter mijn Bachelor-opleiding ASW. Geïnspireerd door de grote commotie die onlangs was ontstaan rondom de figuur Zwarte Piet schreef ik mijn afstudeerscriptie over de vormen van racisme en hun uitingsvormen in de Nederlandse samenleving die de Zwarte Pietkwestie had blootgelegd.

Ook na het afronden van mijn scriptie bleef ik geïnteresseerd in het Zwarte Pietendebat, door RTL-nieuws zelfs gedoopt tot “Zwarte Piet Gate.” Wat opvalt in de discussie rondom de figuur is de hoeveelheid drogredeneringen die gehanteerd wordt door zowel voor- als tegenstanders van Piet. Een kort overzicht is op zijn plaats. Per drogreden zal ik proberen uit te leggen waarom dit een drogredenering is.

  1. De binaire verdeling

“Ik ben geen racist!” is een veelgehoorde kreet. Zo ook: “Kinderen zijn geen racisten!” In de basis is dit waar: haast niemand zal claimen een racist te zijn als hier naar gevraagd wordt. De drogredenering welke schuilgaat achter deze kreten wordt de binaire verdeling genoemd. Mensen die deze redenering aanhouden nemen aan dat iemand of racist is, of niet. Echter, het is veel zinvoller racisme te beschouwen op een schaal van ‘niet racistisch’ tot ‘zeer racistisch’. Door bij jezelf te rade te gaan wanneer jij mogelijk racistisch handelt betrek je ook onbewust racistische handelingen in je reflectie, en kun je een beter beeld vormen van je eigen positie op de schaal. Je kunt jezelf betrappen op racistische neigingen en hier actief iets mee doen. Kortom: je bent geen racist, maar je hebt mogelijkerwijs wel racistische neigingen.

  1. De ahistorische redenering

De ahistorische redenering is een redenering waarbij iemand de invloed van historische gebeurtenissen bagatelliseert. Hierbij gaat het om historische gebeurtenissen als gedwongen segregatie, oorlog, kolonialisme en slavernij,. Zo zijn tot op de dag van vandaag bijvoorbeeld de herinneringen aan de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zichtbaar aanwezig in onze samenleving. Denk hierbij aan gedenkstenen, monumenten, herdenkingen en objecten/tentoonstellingen in musea. Mogelijkerwijs zorgt de afwezigheid van historische relikwieën uit de periode van de slavernij voor een minder groot besef van de impact van deze periode op de Nederlandse samenleving, ook al doen bijvoorbeeld de schilderingen op de Gouden Koets en opmerkingen over onze zogenaamde VOC-mentaliteit sommigen hier op licht ongemakkelijke wijze aan herinneren.

  1. De onbeweeglijkheidsredenering

De onbeweeglijkheidsredenering gaat over de verschillende vormen van racisme. De eerste associatie met racisme is veelal een beeld van white power-logo’s, skinheads en slavenarbeid op plantages. Het is dan ook verleidelijk om te beargumenteren dat racisme niet meer voorkomt in de Nederlandse samenleving. Echter, racisme is geen statisch fenomeen. De directe in your face uiting van racisme heeft plaats gemaakt voor subtielere, onbewuste en soms institutionele vormen van racisme. Zelfs als een persoon volstrekt niet racistisch is, kan het zijn dat hij of zij functioneert in een systeem dat racistische trekjes heeft zonder deze racistische tendensen zo te zien.

  1. De zwart-wit verdeling

Deze drogreden kenmerkt zich door het geloof dat alle donkere personen in een racisme-debat per definitie een andere mening hebben dan blanke personen in hetzelfde debat. Dit lijkt een open deur maar in het Zwarte Pieten debat komt het maar al te vaak voor dat er wordt aangenomen dat een donkere persoon automatisch tegen Zwarte Piet is, en een blanke persoon altijd vóór Zwarte Piet zou zijn. In het verlengde van deze drogredenering ligt de volgende drogredenering.

  1. De huidskleur/burgerschap-redenering

 De huidskleur/burgerschap-redenering is de eenvoudigst weerlegbare drogredenering. De redenering komt uitermate vaak voor in de discussie rondom Zwarte Piet. Mensen die vanuit deze aanname redeneren, doen vaak de volgende uitspraak: “Als deze cultuur je niet bevalt, dan rot je maar lekker op naar het land waar je vandaan komt”. Hierbij wordt vaak over het hoofd gezien dat huidskleur niets zegt over burgerschap. Een donker persoon kan evengoed Nederlander zijn als een blank persoon. Deze gedachtegang voelt als een open deur, maar wordt onbewust over het hoofd gezien. De aanname dat een donkere persoon geen Nederlander kan zijn en dus geen mening mag hebben over de Nederlandse cultuur is bovendien in zichzelf een racistische uitspraak: er wordt hiërarchisch onderscheid gemaakt tussen mensen op basis van huidskleur.

De discussie rondom Zwarte Piet kan gerust complex genoemd worden. Omdat de kwestie raakt aan de vraag wat onderdeel is van de Nederlandse culturele identiteit wordt het debat al snel emotioneel. Dit hoeft geen probleem te zijn, identiteit en racisme zijn emotioneel geladen begrippen en mogen ook zo besproken worden. Echter, de drogredenen zoals hierboven besproken verdienen geen plek in het debat. Sterker nog, ze vormen een obstructie voor het voeren van een goede discussie. Immers, een degelijk en constructief debat over racisme kan en mag niet gevoerd worden met racistische argumenten.

Maar hoe kunnen we dit debat wel op een constructieve manier voeren? Zoals gezegd hoeft het geen probleem te zijn dat het Zwarte Pietendebat een emotioneel beladen discussie is. Een voorwaarde moet dan wel zijn dat de verschillende gevoelens en belevenissen gelijkwaardig behandeld worden. In het geval van Zwarte Piet betekent dat: ook al denk jij dat Zwarte Piet geen racistisch stereotype is, accepteer dat mensen dit wel zo ervaren. En vice versa geldt: als jij van mening bent dat Zwarte Piet een racistisch stereotype is, accepteer dat mensen dit niet zo ervaren. Met andere woorden: accepteer het feit dat verschillende mensen verschillende belevingswerelden hebben. Als deze acceptatie er is, kan het debat op het scherpst van de snede gevoerd worden zonder te vervallen in drogredeneringen.

Jordy Pama is onlangs afgestudeerd bij ASW in het Domein Conflict en doet momenteel de Master Cultuursociologie aan de UvA.

Conflict Studies Blogs
Comments Off on ‘You can never do right’: Sexual norms and double standards among emerging adults

Marte Ydema - IllustratieMarte Ydema – This qualitative study explores the sexual gendered norms employed by emerging adults (18-25) and the role these norms play in their sexual identity.  Five focus groups and three duo-interviews were conducted, with a total of 28 respondents of whom 21 female and 7 male. An interdisciplinary approach was used by exploring sociological notions like sexualisation and liquid love (Bauman, 2003) in the psychological context of emerging adulthood, drawing on gender theory to explain how sexual norms and double standards are socially constructed. A grounded theory approach was used to explore themes regarding (gendered) sexual norms and double standards. Results showed that emerging adults’ sexual identities are under constant scrutiny through judgements by others or self-judgement. Furthermore, emerging adults are confronted with multiple double standards and conflicting messages regarding sexual norms. Although sexual norms proved to be gendered, findings of this study show that the current emphasis on the victimisation of women should be nuanced, since both men and women are confronted with double standards and conflicting messages regarding sex. This study shows that emerging adults engage in acts to resist gender stereotypes. Hence, emerging adults are neither fully empowered nor passive subjects with regard to their sexual identity.

BachelorscriptieASW_Marte_Ydema

Global Youth Theses
Comments Off on Eradicating poverty: Measuring MDG1 as part of the current and future Development Goals

Lianne Schmidt - IllustratieLianne Schmidt – This interdisciplinary research concerns the conceptualization and measurement of poverty as part of the Millennium Development Goals from the perspective of inclusive development. Although the MDGs are seen as a huge success based on the progress in the field of poverty reduction, these results have proven to be very uneven. Furthermore the way these results of the first goal on eradicating poverty are measured (by the amount of people living below the poverty line of 1,25 dollar a day) has been strongly criticized. These issues have been further examined by the use of both qualitative interviews and quantitative secondary data analysis The results have shown that through for instance the use of multiple and national poverty lines along with the poverty gap, inequality as well as well as poverty could be monitored and reduced more effectively as part of a more inclusive Post-2015 Development Agenda.

BachelorscriptieASW_Lianne_Schmidt

 

Conflict Studies Theses
Comments Off on ‘Ik leid een veel beter leven op Facebook dan in het echt’: Zelfpresentatie op Facebook en de invloed op het psychisch welzijn van jongvolwassenen

Charlotte Prenen - IllustratieCharlotte Prenen – In dit ‘mixed-methods’ onderzoek is de rol van zelfpresentatie op Facebook op het psychisch welzijn van jongvolwassenen (18 tot 25 jaar) onderzocht. Het onderzoek is interdisciplinair van aard. Inzichten uit de sociologie, communicatiewetenschap en psychologie zijn geïntegreerd om zo een compleet mogelijk beeld van de situatie te geven. Het onderzoek bevat aanvankelijk een kwantitatieve methode van onderzoeken waarbij een vragenlijst is ingevuld door 91 jongvolwassenen. Resultaten laten zien dat er een negatief effect van zelfpresentatie op het zelfvertrouwen van jongvolwassenen bestaat. Aan de hand van de kwantitatieve resultaten is een interviewschema samengesteld en zijn er acht semi-gestructureerde interviews uitgevoerd. De interviews zijn afgenomen met vier vrouwelijke en vier mannelijke respondenten die verschillen in hun manier van zelfpresentatie op Facebook. Uit de interviews is gebleken dat respondenten zich allemaal bezig houden met het beeld dat zij van zichzelf presenteren op Facebook.  Dit onderzoek laat zien ondanks het feit dat jongvolwassenen zich in een kwetsbare periode in hun leven bevinden waarbij evaluaties van leeftijdsgenoten als belangrijk wordt ervaren, zelfpresentatie op Facebook geen noemenswaardige invloed heeft op hun welzijn.

BachelorscriptieASW_Charlotte_Prenen

Global Youth Theses
Comments Off on Jeugdvoetbal, een volwassen prestatiewereld? De ervaringen van jonge talenten die voetballen bij een RJO in de huidige prestatiemaatschappij

Michelle van der Heijden - Illustratie2Michelle van der Heijden – In de huidige prestatiemaatschappij zijn succes en falen steeds meer een eigen verantwoordelijkheid. Topsport is de plek bij uitstek waar deze eigen verantwoordelijkheid, en de bijbehorende druk om te presteren, duidelijk aanwezig is. Ook binnen  RJO’s (Regionale Jeugd Opleidingen), waar jonge voetbaltalenten worden opgeleid tot profvoetballer, komt het competitie-aspect duidelijk naar voren, gekoppeld aan de eis om enorme inspanningen te leveren en een relatief kleine kans op succes. Om een beter inzicht te krijgen in de ervaringen van de talenten met deze prestatiedruk is er een kwalitatief onderzoek uitgevoerd, waarbij er diepte-interviews zijn gehouden met 12 talenten van 12 tot 15 jaar oud die momenteel bij een RJO voetballen. Hierbij is, vanuit het perspectief van de talenten zelf, gekeken naar de bronnen en de gevolgen van deze prestatiedruk, en de manieren waarop de talenten hiermee omgaan.

BachelorscriptieASW_Michelle_van_der_Heiden

Global Youth Theses
Comments Off on ‘Een onvergetelijke ervaring’: De rol van vrijwilligerswerk in het buitenland tijdens een gap year in het persoonlijk levenspad van jongvolwassenen

9869439623_4142e52674_qLianne van Goethem – Dit onderzoek gaat in op verschillende ervaringen van jongvolwassenen die tijdens een gap year vrijwilligerswerk in het buitenland hebben gedaan. Hierbij wordt gekeken naar hoe jongvolwassenen hun ervaringen construeren ten opzichte van hun levenspad. In deze moderne samenleving worden jongvolwassen geacht bewust om te gaan met hun keuzes in complexe transities en levenspaden.   Met behulp van diepte-interviews en een analyse van reisblogs wordt in dit onderzoek het perspectief van jongvolwassenen in kaart gebracht. Er kan gezegd worden dat de jongvolwassenen uit dit onderzoek zowel voor, tijdens als na hun reis bewust bezig zijn geweest met hun ervaringen hoe deze een rol spelen in hun leven. Hierbij lijkt het nemen van een gap year een nieuwe, opkomende traditie voor de huidige generatie van jongvolwassenen.

BachelorscriptieASW_Lianne_van_Goethem

Global Youth Theses
Comments Off on BoLo, het nieuwe SoHo? Bewonerservaringen met publieke en private intenties van gentrification in Bos en Lommer

Dionne Poulussen - IllustratieDionne Poulussen – Bos en Lommer wordt tegenwoordig regelmatig BoLo genoemd, een verwijzing naar SoHo in New York. Deze benaming is opgekomen met de gentrification die zich in deze wijk voordoet. Gentrification is de opwaardering van de buurt in sociale, culturele en economische zin, door de bewoners en/of instituties. In deze scriptie is onderzocht in hoeverre de ervaringen met en de toekomstperspectieven voor gentrification in Bos en Lommer verschillen tussen de bewoners en de betrokken publieke en private partijen. Deze case study is onderzocht op een interdisciplinaire manier met een mixed methods onderzoeksstrategie, waarbij het semigestructureerde interview, de enquête en gestructureerd observeren de onderzoekmethoden waren. Er blijkt in Bos en Lommer sprake te zijn van gentrification in een deel van de wijk. De publieke en private partijen en sommige bewoners zijn positief over de veranderingen en werken hier aan mee. Andere bewoners zien de ontwikkeling als bedreiging voor kwetsbare mensen met een zwakke sociaaleconomische positie.

BachelorscriptieASW_Dionne_Poulussen

Urban Studies Theses
Comments Off on ‘Ik ga hier nooit meer weg’: De rol van de buurt tijdens het proces van herstructurering

Myrthe Baaij - Illustratie1Myrthe Baaij – Dit onderzoek haakt in op de huidige problematiek omtrent herstructurering. In het bijzonder wordt getracht te analyseren wat de redenen zijn om een (nieuwbouw)woning te weigeren. Deze scriptie richt zich specifiek op de rol van de buurt en de mate waarin de buurt een plaats inneemt bij dit keuzeproces.  Het kwalitatieve onderzoek heeft plaatsgevonden in twee complexen in Amsterdam Nieuw-West: Nieuw Reimerswaal en West Avenue. Uit de resultaten bleek dat de buurt wel degelijk een rol heeft gespeeld bij de weigering en acceptatie van woningen. In het bijzonder is de mate van buurtbinding van groot belang op de verhuisbereidheid en daarmee het keuzeproces.

BachelorscriptieASW_Myrthe_Baaij

Urban Studies Theses
Comments Off on Een wereldburger zonder thuis: Een onderzoek naar third culture individuals

Aafke van der Heide - IllustratieAafke van der Heide – Dit onderzoek gaat over third culture individuals (TCIs). Een TCI is een persoon die een significant deel van zijn of haar jeugd doorgebracht heeft in andere landen of culturen dan die van de ouders. De TCI neemt hierbij elementen uit verschillende culturen in zich op, zonder volledig bezit te hebben genomen van één cultuur. Er zijn 15 semigestructureerde interviews afgenomen onder third culture individuals die momenteel in Nederland wonen. Er is met deze interviews ten eerste onderzocht welke invloed het opgroeien als een TCI heeft gehad op de persoonlijke en culturele identiteit. Verder is er gekeken naar het aanpassingsvermogen van de TCIs en in hoeverre ze zich in Nederland hebben kunnen aanpassen. Er is vervolgens onderzocht hoe tolerant TCIs Nederland vinden.

BachelorscriptieASW_Aafke_vander_Heide

Conflict Studies Theses
Comments Off on De anarchist in de krant: Een studie naar mediarepresentatie en mediaervaring van anarchisten in Nederland

Pim de Vleeschhouwer - IllustratiePim de Vleeschhouwer – In deze scriptie is onderzocht in hoeverre anarchisten en anarchisme onderhevig zijn aan marginaliseringsmiddelen in mediaberichtgeving. Daarbij is geprobeerd inzicht te krijgen in de relatie tussen anarchisten en media, door de ervaringen van anarchisten met betrekking tot mediaberichtgeving te onderzoeken. Hiervoor is een kwantitatieve media-analyse uitgevoerd, zijn kwalitatieve diepte-interviews met anarchisten gehouden en is aan participatieve observatie gedaan. In de media-analyse zijn veel marginaliseringsmiddelen aangetroffen, die duiden op een negatieve mediarepresentatie. De ervaring van anarchisten omtrent media is kritisch doordat anarchisten de media beschouwen als onderhevig aan kapitalistische logica en als onderdeel van een machtsnetwerk met de overheid en het bedrijfsleven. De anarchisten beschrijven gevolgen in sociale omgang, waarbij negatieve associaties over anarchisten in mediaberichtgeving door niet-anarchisten geïnternaliseerd worden. Omdat anarchisten de mediaberichtgeving als verlengstuk van het systeem zien, wordt daar niet het primaat van hun sociale omgang en politieke uitingen gelegd.

BachelorscriptieASW_Pim_de_Vleeschhouwer

Conflict Studies Theses
Comments Off on ‘Onze buurt is heel bijzonder’: Buurtbeleving en buurtparticipatie van meisjes in de Landlustbuurt

Joeke Kuyvenhoven - IllustratieJoeke Kuyvenhoven – In dit onderzoek is gekeken naar de buurtbeleving en buurtparticipatie van meiden tussen de 10 en 14 jaar in de Landlustbuurt. Dit is op kwalitatieve wijze onderzocht door middel van participerende observatie in de buurt en tijdens buurtactiviteiten, semigestructureerde interviews en visuele etnografie in de vorm van foto’s die gemaakt zijn door de respondenten. De Landlustbuurt is een buurt in Amsterdam-West met veel maatschappelijke problematiek. Ondanks de negatieve aspecten van de buurt, kwam uit het onderzoek naar voren dat de meiden erg positief zijn over de Landlustbuurt. Dit positieve beeld is met name te danken aan de sociale relaties die de meiden in de buurt hebben.

BachelorscriptieASW_Joeke_Kuyvenhoven

Global Youth Theses
Comments Off on ‘There’s no place like home’: Een onderzoek naar de ervaringen van ongedocumenteerde migranten in Nederland bij de vrijwillige terugkeer naar hun thuisland

Lianne van Rooijen - IllustratieLianne van Rooijen – Dit kwalitatieve onderzoek is een verzameling verhalen van vijf Afrikaanse ongedocumenteerde migranten in Amsterdam die, op het moment van interviewen, in de voorbereidingsfase zitten van de vrijwillige terugkeer naar hun thuisland. De verschillende fasen van de migratiecyclus vormen de rode draad van het onderzoek, waarbij data zijn verzameld door middel van semi-gestructureerde interviews met vijf migranten en twee medewerkers van Bridge to Better. Dit is een Amsterdamse organisatie die ongedocumenteerde migranten ondersteunt en hen door middel van empowering, vaardigheden, computerles en het schrijven van een businessplan de kans geeft om goed voorbereid terug te gaan. Dit blijkt essentieel te zijn voor een ‘geslaagde’ terugkeer en de opbouw van een duurzame toekomst in hun thuisland.

BachelorscriptieASW_Lianne_van_Rooijen

Conflict Studies Theses
Comments Off on No peace, no war: Cohesion between ideas of conflict resolution for settling the territorial conflict in Nagorno-Karabakh

Cate van Kessel

Cate van Kessel - Illustratie3 peacetalksDit onderzoek gaat over ideeën van conflictoplossingen voor het territoriale conflict in Nagorno-Karabach (een regio in de Zuidelijke Kaukasus). Tijdens het beslechten van een conflict moeten actoren binnen de officiële diplomatie zich confirmeren aan de regels van internationaal recht en politiek. Officiële voorgestelde oplossingen moeten wel samenhangen met de lokale ideeën, omdat de betrokkenheid van burgers belangrijk is bij het oplossen van conflicten. Het doel van dit onderzoek is het beschrijven van de samenhang van ideeën van conflictoplossingen van Armeniërs en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en de Verenigde Naties (VN) als officiële diplomatie. De ideeën van conflictoplossingen voor het Nagorno-Karabach conflict van de OVSE en VN verschillen in op aantal punten van de ideeën van Armeniërs. De ideeën zijn echter wel in meer opzichten vergelijkbaar.

BachelorscriptieASW_Cate_van_Kessel

Conflict Studies Theses
Comments Off on Under construction: Maakbare identiteit bij hoogopgeleide twintigers

Lianne Molenhuis - IllustratieLianne Molenhuis – Ik heb de wijze onderzocht waarop twintigers omgaan met de schijnbare tegenstelling tussen keuzevrijheid en keuzedwang bij het maken van identiteits-gerelateerde keuzes. Ik heb om deze reden de volgende kwesties onderzocht; of twintigers permanente keuzes maken, hoe twintigers deze maken, in hoeverre twintigers hierbij keuzevrijheid ervaren, in hoeverre zij zich soms gedwongen voelen bepaalde keuzes te maken en in hoeverre zij hierbij keuzestress ervaren. Uit mijn onderzoek blijkt met name dat er vraagtekens kunnen worden geplaatst bij de mate van vrijheid vanwege de vele factoren die een vrijheidsbeperkende uitwerking hebben. Ook blijkt dat twintigers wel degelijk druk ervaren bij het maken van keuzes. En hoewel zij het veelal niet als vervelend ervaren bewuste keuzes te maken, ervaren zij het als prettig om veel mogelijkheden open te laten. Mogelijk is het idee dat elk individu in staat is zijn eigen identiteit te formeren, om deze reden, niet adequaat.

BachelorscriptieASW_Lianne_Molenhuis

Global Youth Theses
Comments Off on Emerging agency: Agency onder jongeren in Katete, Zambia

Katja Veen - Illustratie Katja Veen – Dit onderzoek gaat over de agency van de jeugd in Katete, een kleine stad in het oosten van Zambia. Vanuit veel wetenschappelijke literatuur wordt er nog steeds gedacht dat jongeren uit derdewereldlanden in de niet-urbane regio’s vrijwel geen zelfstandige beslissingen maken, maar dat deze met name door de familie, de samenleving en de cultuur bepaald worden. Uit dit onderzoek komt echter naar voren dat jongeren tot op bepaalde hoogte wel hun eigen beslissingen maken. De toegenomen agency van de jeugd staat in relatie tot de mondialisering, zoals tv, formele educatie en mensenrechten. Hierdoor zijn de tradities steeds meer aan het afbrokkelen, waardoor de jongeren steeds minder culturele richtlijnen hebben. Dit uit zich ook in het feit dat jongeren steeds meer vrijheid hebben om risicogedrag te vertonen waardoor de agency van de jeugd voor velen een negatieve connotatie krijgt en niet door alle jongeren even positief gewaardeerd wordt.

BachelorscriptieASW_Katja_Veen

Global Youth Theses